![]() |
![]() |
|
| (شما همان لبخند بخوانید،گرچه پوزخند است) |
|
در این زمانه ی بی های و هوی لال پرست خوشا به حال کلاغان قیل و قال پرست ... (استاد محمد علی بهمنی) خوب خوب خوبم برمی گردم با دستی پر تا آن روز بدرود |
|
+ نوشته شده در
شانزدهم بهمن 1389ساعت 7:15 بعد از ظهر توسط پدیده شجاعی |
|
|
صفحه نخست پروفایل مدیر وبلاگ پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
گاهی که شعری به من لبخند می زند دستپاچه می شوم و ناگهان تو را به یاد می آورم.قسم می خورم (اصلا دستم را می گذارم روی دفتر شعرم و قسم می خورم) که با هر لبخند،تو را به یاد بیاورم و سر به هوا نشوم.
گرچه این روزها پوزخندهای عامیانه بسیار بیشتر شده اند. |
| نوشته های پیشین |
|
بهمن 1389 |
|
RSS
|